Goldsmiths&Silversmiths Co Ltd, Londen, Zilveren trofee, 1931, coll. Het Nationaal Automobielmuseum, Raamsdonksveer

Toen de Schot Malcolm Campbell in 1885 werd geboren was de fiets nog nieuw en de auto tamelijk onbekend. Fabeltjes dat snelheid het bloed sneller liet stromen en zelfs het hart kon laten stoppen deden nog de ronde. Na zijn eindexamen werd Campbell achttien maanden naar Duitsland en een jaar naar Frankrijk gestuurd. Uiteraard nam hij zijn fiets mee. In Duitsland ervoer hij voor het eerst de ware snelheid, toen hij er zijn eerste wielerwedstrijd reed. Dit gevoel liet hem niet los, dit was wat hij wilde: snelheidsrecords vestigen. Terug in Engeland stuurde zijn vader hem naar het keurige Lloyds, waar hij drie jaar zou werken. Campbell stopte zijn salaris direct in tweedehands motorfietsen, hij was verslaafd geraakt aan het verbreken van snelheidsrecords. Op eenentwintigjarige leeftijd won hij zijn eerste gouden medaille op de lange afstand, van Londen naar Edinburgh. Met succes verdedigde hij deze eerste plaats ook de twee daaropvolgende jaren. Om meer te verdienen begon Campbell zijn eigen verzekeringsbedrijf. Van de motorfiets stapte hij over op de raceauto. Op de zondagen reed hij op het circuit Brooklands eerst in een Rolls en later in een Darracq.

Blue Bird

Automobielen kregen van hun eigenaren namen. Campbells eerste twee Darracqs, Flapper en Flapper II bleken niet succesvol. Misschien zou een andere naam meer geluk brengen. De avond voor de race met zijn derde Darracq bezocht hij de zeer succesvolle voorstelling Blue Bird van Maeterlinck in Londen, wat hem op het idee bracht zijn Darracq Blue Bird te dopen. Nog diezelfde nacht verfde hij zijn auto blauw en in de nog niet opgedroogde Blue Bird won hij deze race. Hij handhaafde deze naam voor al zijn volgende auto's. Het fabelachtige succes dat hij behaalde met de Blue Bird auto's zou onlosmakelijk met de naam van Sir Malcolm Campbell verbonden blijven.

Na een enorm ongeluk waarbij onder de toeschouwers een slachtoffer viel te betreuren ging Campbell racen op het verlaten strand van Pendine aan de westkust van Wales. Dit keer kreeg de fabriek Sunbeam opdracht tot het bouwen van een auto om nog hogere records neer te zetten.Onder slechte weersomstandigheden vestigde Campbell daar in 1924 een nieuw wereldrecord van 146 miles per uur. Deze Sunbeam had een vliegtuigmotor, die door Campbell aan de auto werd aangepast. Hij voorzag het chassis van een speciale neus en opstaande staart, waardoor het op een vliegtuig zonder vleugels leek. Dit record werd breed uitgemeten door de wereldpers.

Toch was Campbell niet echt gelukkig met de Sunbeam en hij besloot om zelf met een vriendenteam een auto te bouwen. Drie jaar zou er worden gewerkt aan een eigen auto, de bekende Napier-Campbell Blue Bird, waarvoor hij wederom een vliegtuigmotor gebruikte, de Napier Lion. Hiermee vestigde hij het record van 174,88 miles per uur. De volgende records werden in de Verenigde Staten gebroken. Het record in 1933 leverde hem de titel Sir op, die hem werd uitgereikt in de Westminster City Hall te Londen. Op deze titel was hij trotser dan op de titel van snelste man ter wereld. Tijdens deze plechtigheid stelde de koning fluisterend de vraag: ‘Waarom doet u dit?' Campbell, die dacht dat de koning het behalen van de Wakefield Trophy bedoelde, antwoordde: ‘Kunt u een betere manier bedenken om £ 10.000 te verdienen, majesteit?'

Mickey de Rooij

Literatuur:
- Gina Campbell & Michael Meech, Blue Birds. The story of the Campbell Dynasty,Londen, 1988
- J. Wentwoth Day, Speed. The authentic life of Sir Malcolm Campbell, Londen, 1932